Louis Vanoosthuyze uw favoriete podcasthost
Bio Louis Vanoo Producties Louis Vanoo & Anderen Teksten Comedy Data Shop Contact

Onbestaand alternatief

LUCKY LUKE: 75 JAAR COLUMN

KNIKKENDE LIEFDE

Hondenleven

Bewegend stilstaan

Een brief van een verslagen man

Onbestaand alternatief

Jaren geleden heb ik mijn eigen repetitieruimte in brand gestoken. Ooit was ik een succesvol muzikant. Als je me nu hier zo ziet zitten, dan zou je niet denken dat er ooit een tijd was dat ik nooit een koffie dronk. Dat je mij enkel met alcohol kon vinden.

Ik was bang dat mijn nieuwe nummers niet zouden aanslaan. Ik geloofde wel dat ik ze kon brengen. Maar zo’n plotse stijlverandering zou van mij niet meer aanvaard worden.

Waarom dat niet van bij het begin al weten? Toen was ik nog relevant. Ze noemden mij zelfs de revelatie. Ik maakte een eigen genre, ik zwoegde uren in de studio om een eigen creatie te maken. Ik kon doen wat ik wou en ik merkte dat ik er bewondering voor kreeg.

Maar toen iedereen dat genre deed, omdat al snel was gebleken dat het succes had, begon ik het zelf gewoon minder tof te vinden.

Mijn manager zei dat ik met iets nieuws moest komen, maar wel iets dat sowieso succes zou hebben. Hij bleef voortdurend verwijzen naar bepaalde nummers en hoewel ik ze bij het begin graag speelde, merkte ik dat ik ze stilaan zelf beu begon te worden. Ik wou gewoon dat mensen zagen dat ik gegroeid was als muzikant, niet langer de muzikant was die zij kenden. Ik had al geprobeerd om met een nieuwe band te beginnen, maar die werd gewoon niet eens geboekt. En ik had geen zin meer om vanaf nul te beginnen. In kroegen waar de mensen totaal geen aandacht voor je hebben. Dat was te confronterend. Het is zo dat ik begon te drinken.

Van mijn vrouw kon ik ook al weinig steun meer verwachten. Ze verliet me voor mijn eigen gitarist. Zelfs ons dochtertje nam ze mee. Ik zag ze nog maar een dag in de maand. Omdat ik een “probleem” had. Na het verraad van mijn gitarist heb ik de band stopgezet. Om nog met een totaal nieuwe gitarist te beginnen had geen zin meer.

Alsof dat nog niet genoeg was, had je ook nog de ondankbare pers. Hoeveel keer had ik die mannen niet een quote gegeven als ze weer eens een muzikant nodig hadden en al snel bij mij terechtkwamen? En was het echt nodig om mijn miserie zo in de aandacht te zetten omdat dat goed verkocht? Als ik met jou nu iets ga drinken, zou jij dat dan nodig vinden dat ze dat publiceren? Ze waren zelfs meer geïnteresseerd in mijn miserie dan in mijn muziek.

Daarom moest ik volledig breken met muziek. Ik associeerde mijn muziek te veel met mijn miserie. Ik kon dat niet langer loskoppelen. Ook de drank maakte dat niet bepaald goed. Op een avond heb ik dus besloten om mijn repetitieruimte in brand te steken en het land te verlaten om opnieuw geluk te vinden.

Ik ben opnieuw begonnen. Ik ben hier, in Parijs, gaan wonen. Ik ben ondertussen al weer aan het daten. Ik zie ze graag. Maar nooit begin ik opnieuw met muziek. Onlangs dacht ik mijn eigen muziek te horen. Maar het bleek om een cover te gaan.

LUCKY LUKE: 75 JAAR COLUMN

Lucky Luke is 75 jaar. Dat wordt terecht gevierd. Ook ik las als jonge knaap een heel aantal van die verhalen. Maar Lucky Luke is meer dan zomaar een stripfiguur, het is een weerspiegeling van zijn tijdsgeest. 1945. De Tweede Wereldoorlog eindigde maar liet onoverkomelijk zijn sporen achter. Het leven was niet langer zoals het was. Morris zag in deze nieuwe wereld gelijkenissen met een oude wereld, die van the far far west. The far west waarin de bekende lonesome cowboy op zoek is naar rechtvaardigheid, rechtvaardigheid in een ontregelde wereld. Een wereld vol geldzoekers, bandieten en een nogal trage schaduw.

Vandaag worden er hier en daar gelijkenissen verwacht tussen het einde van de Tweede Wereldoorlog en het toekomstige einde van de coronacrisis. Ik zou er niet van verschieten mochten we na deze periode ook in een periode terechtkomen waarin kansen voor het grijpen liggen, armoede schering en inslag is en we toch allemaal denken dat alles terug beter kan. Hopelijk zal er ook dan een held zonder eigen belang keuzes maken die iedereen goed uitkomen.

KNIKKENDE LIEFDE
Ik hoor allang niet meer de woorden die zij tegen mij zegt
Ik knik wel, beleefd als ik ben
Maar gedachten overspoelen me
Wat als ik zal zeggen wat al langer in mijn hoofd speelt

Ik knik
Ze eindigt haar zin en ik bespeur een vraag
Of is het gewoon een vreemde intonatie
Een misleiding van het moment

Moet ik een antwoord formuleren?
Of zal knikken voldoende zijn.
Of zal ik een totaal ander onderwerp aanhalen
Om zo te doen uitschijnen dat ik totaal mee ben met het gesprek
Hoeveel moeilijker kan het zijn om dat te insinueren

Ik beweer al langer dat ik geen andere gevoelens heb
Maar hoe veel langer zal ik dat nog kunnen ontkennen
Het is of ten onder gaan aan onderdrukte gevoelens
Of ten onder gaan aan niet-wederkerende gevoelens
Een andere optie lijkt me niet mogelijk

Ze zwijgt
Kijkt mij aan
Verwacht dat ik iets zal zeggen
Dat er een antwoord komt
Een antwoord dat maakt dat ze verder kan gaan
Verder in haar stormvloed aan woorden

In mijn hoofd stormt het ook
Een storm vol gevoelens
En maar één vraag
Een vraag die al langer op mijn lever ligt
Waar mijn hart van vol is
Wat zwaar op de maag ligt
Een krop in de keel bezorgt
De woorden zitten op het puntje van mijn tong
Maar ik slik

Telkens ik knik, slik ik mijn eigen woorden in
Tot er een moment komt
Dat ik er niet meer omheen kan
Dat zelfs een grootste omweg een botsing niet onmogelijk maakt

Sommigen zeggen dat liefde overgaat
Anderen zeggen dat liefde tijdloos is
En komt er wel een ideaal moment
Dat de vraag ‘Zie je mij graag, maar echt alsjeblieft’
Zal worden beantwoord met een knik?

Hondenleven

Ik ben het beu. Ik trap het af. Het moet niet meer voor mij. Zo commando’s krijgen van lig, zit, rol, sterf. Sterf, serieus, sinds wanneer is sterf zelf een bevel? Ze zouden mij graag moeten zien en toch leerden ze me hoe ik moest doen lijken dat ik dood was. Hoe cynisch is dat man? Nee, ik verlaat deze woning. Ik ga voor mezelf gaan zorgen. Is het toeval of komt dit gewoon omdat dit de meest absurde tekst ooit is? Daar zal ik niet te ver op ingaan om de vierde muur niet te doorbreken. Ahja, voor ik het vergeet, mijn naam is Thomas en ik ben een enthousiaste hond. Dat is moeilijk. Eeuwig en altijd enthousiast zijn. Op den duur verwachten mensen zelfs dat je enthousiast bent, en omdat je aan die verwachtingen wil voldoen ben je enthousiast. Terwijl wat is enthousiast eigenlijk? Is dat voortdurend lachen tot het hysterische toe? Is dat direct op alles volstemmig ja zeggen? Is dat voortdurend superactief bewegen? Woorden zijn raar. Een enorm raar woord is titel. En is een titel nodig? Is een titel niet gewoon een structuur die ervoor zorgt dat iets een naam krijgt? En waarom moeten dingen een naam krijgen? Zorgt dat niet gewoon voor een beperking van vrijheid? Want stel dat je plots anders wil heten dan is dat supermoeilijk. Mijn hoofd is chaotisch. Waarschijnlijk komt dat omdat ik een hond ben. En ik wil weg. Weg van hier. Ik vond een machine onder een hoop kleren. Die machine maakt dat ik direct een hoop groter ben en ook gewoon dingen kan laten bewegen door mijn poten op bepaalde knoppen te zetten. Ik lijk op een boswachter door die machine. Vreemde machine.

Ik heb een bijl genomen. Daarmee ga ik mezelf een hok bouwen. En niet zomaar een hok. Een groot hok, met ramen en zo. En een deur. Een mooie deur. Van hout. Een mooie, houten deur. Dit verhaal gaat overal naartoe. En ook ik kan dat, overal naartoe gaan. Zonder dat ik eerst een uur moet blijven blaffen aan de deur. Omdat mensen niet altijd zin hebben om te gaan lopen. Terwijl ik wel uren kan lopen. Nooit meer keer ik terug. Weet je wat, misschien is dat houten huis zelf niet eens nodig. Leve de vrijheid. Ik slaap gewoon op straat. Ik vind wel een plek. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik leg me nu ook al overal te slapen. Gras ligt het beste. Bon, soms toch. Soms kriebelen de grassprieten aan mijn snoet.

Allez, we zien wel.

Bewegend stilstaan

De stad raast
Door haast raak je op het ritme van het leven
Een ritme dat nooit stilstaat
Nooit continu verdergaat
Maar altijd verschilt
Dag en nacht wisselen elkaar af
Wie ’s nachts niet weet wat te doen
Weet dat overdag ook niet
Nacht- en dagmensen wisselen elkaar af
De stad slaapt nooit
Heb je de langste weg genomen
Om aan het gebeuren te ontsnappen
Dan is het waarschijnlijk niet gelukt
Alleen door stil te staan
Weet je nog echt wat te bereiken

Een brief van een verslagen man

Liefste Lana

Ik was maar een pion in je leven. Soms voelde ik me zelfs bespeeld. Ik wist dat je het niet al te veel kon schelen. Mannen als mij vind je overal, op de arbeidsmarkt, in dit tranendal. Ook hier op dit veld. Het veld doet me overigens wat denken aan de dijk van Oostende, maar dan anders. Ik heb het gevoel dat ik afdwaal. Torens lijken zelfs te bewegen. Het was een rare periode. Ik wou je niet verlaten, maar ik werd opgeroepen om op dit veld te vechten. Een veld dat er zo verzorgd uitziet, maar ook zo verdeeld. Ik kan er door mijn eenvoudige outfit nauwelijks bewegen. Na één stap ben ik al oververmoeid. Er zijn anderen met meer geluk. Paarden maken vreemde sprongen, de koningin kan als vrijgevochten vrouw alle richtingen uit en de koning is al even vermoeid als mij. Waarom ik dit alles doe, begrijp ik nauwelijks. Het enige verschil met de vijand is onze kleur. Als alles goed gaat, krijg je deze brief van Leonard. Hij is de beste loper die er te vinden is. Weet dat ik veel aan deze man had.
Ik ben ten einde raad, zeg maar gerust schaakmat.

Vaarwel
Karel